Gevoelig papier

Momenteel lees ik uit “Het geweten” van Jessica Durlacher. Voor mij gaat het  over een jong meisje die er alles aan doet om iemand te zijn die ze niet is. Ooit is ze de link met haar gevoel kwijt geraakt. Natuurlijk is dat gevoel er wel,  ja, het is juist alom aanwezig, en  daarom verzuipt ze er bijna in, omdat het niet weg kan vloeien.

Voor mij is dit een herkenbaar gevoel. Toen ik haar leeftijd had zat ik in een vriendenclubje dat barstte van cynisme. Het leven was een draak, althans, dat hielden we elkaar voor. En omdat het leven zo zwaar een dramatisch was, werden wij, die dit herkende, meteen verheven tot nobele literaire personages. Dat zeiden we natuurlijk nooit tegen elkaar, want dat zou stom zijn.  We leefden alsof we rondliepen in een zwaar boek.

Tot het punt kwam dat ik walgde van dit zwartkijken, het cynisme, het zelfopgelegde verdriet. Ik kon het niet meer. Ging de wereld in en kwam uit het boek tevoorschijn.

Soms sijpelt er nog iets van die papierenwereld door. Geen wonder, het is mijn verleden. Maar ook nu lees ik wel eens dingen van mijzelf terug. Ik zie er op papier vaker  mooier uit dan ik in werkelijkheid ben, maar hier kan ik nu om glimlachen.