Oudejaarsnacht

Ik reed op de fiets door Nederland. Het was oudejaarsdag en ik moest de overnachting nog regelen. Hiervoor had ik een boekje bij me van “vrienden op de fiets”, particulieren die fietsend Nederland een warm hart toedragen. Ik belandde aan in een dorpje in de buurt van Zwolle en trof een ouder echtpaar van een jaar of 70. Daar kreeg ik de oude kamer van hun zoon toebedeeld. De kamer straalde iets van gelatenheid uit maar ik kon er niet precies mijn vinger achter krijgen hoe dat nu kwam. Er was volgens mij in jaren niets veranderd aan deze kamer.

Later zat ik bij het echtpaar beneden. Ze vonden het fijn dat ik oudejaarsnacht met hen zou vieren en ik moet je zeggen dat ik het zelf ook fijn vond. Aan het begin van de avond moesten ze nog even weg. Ze gingen naar het graf van hun zoon. De oude vrouw vertelde mij hoe hun zoon een aantal jaren geleden, in deze kerstperiode was overleden en dat dit nog altijd een stempel drukte op de sfeer in huis rond deze tijd. Nu begreep ik ook die gelatenheid die in het huis ronddwaalde.

Ik moest nog avondeten dus ook ik ging op pad. In het donker reed ik op mijn fiets naar Zwolle. Toen ik een viaduct afdaalde voelde ik ineens een aanwezigheid. Ik keek naast me en zag op luttele meters van mij vandaan een grote uil met me mee vliegen. Het was werkelijk imposant. Wat een grote majestueuze vogel! De uil bleef mee vliegen tot ik onderaan het viaduct was. Het gaf me een heel speciaal blij gevoel.

Die avond zat ik met het echtpaar op de bank. Het werd erg gezellig. Ik zag ze helemaal opfleuren en het deed me erg goed. Ja, het was heel fijn. Deze oudejaarsnacht is voor mij nog steeds heel erg bijzonder en ik heb het gevoel dat ik daar op dat moment ook echt moest zijn.