Thuiscoach voor kinderen – een pleidooi

Gisteren kreeg ik te horen, dat de thuisbehandelaars (thuiscoaches) van de GGz waarschijnlijk allemaal gaan stoppen, omdat hun hulp niet specifiek/specialistisch genoeg zou zijn. Het “rendement” kan hierdoor kennelijk niet bewezen worden. Aangezien ik juist hele goede ervaringen heb met deze vorm van hulpverlening, en ik mij een goed behandeltraject (met goed rendement) zonder deze vorm van begeleiding,  niet kan voorstellen, leek het mij goed om toch eens in de pen te klimmen.

Eerst dan maar eens uitleggen wat thuisbehandeling is….

Wanneer een kind psychische problemen ondervindt kan dit een grote impact hebben op het hele gezin. Ook al is er hulp voor het kind, dan nog zal je er als ouders/opvoeders thuis ook op een goede manier met de specifieke problematiek om moeten gaan. Je kunt immers een kind wel “behandelen” d.m.v. specialistische hulp, maar wanneer hier vervolgens in een thuissituatie niet goed mee om wordt gegaan, schaadt je het hele behandeltraject. In veel gevallen kan je dan net zo goed niet behandelen durf ik wel te stellen.

De thuisbehandeling richt zich daarom juist niet alleen op het kind met de psychische problemen, maar juist ook op de andere gezinsleden. Dit is hele praktische hulp, waarbij een thuisbehandelaar, met een bepaalde frequentie (bijvoorbeeld iedere week een uurtje), bij je thuis komt te ondersteuning. Samen met ouders maar ook met andere aanwezige kinderen, wordt er gekeken waar je tegen aan loopt, hoe je hier mee het beste mee om kunt gaan of hoe je het eventueel anders kunt doen. Daarnaast kan er ook samen gekeken worden naar specifieke problemen zoals conflicten en situaties die vaak fout gaan.

Het mooie aan deze vorm van behandelen is ook, dat de dingen die erg goed gaan, juist extra worden benadrukt, en er wordt ook gekeken, hoe je meer van dit soort momenten kunt creëren. Dit werkt natuurlijk motiverend, doet iets met zelfvertrouwen en kun je dan ook “coaching” noemen i.p.v. “behandeling”.

Naast het praktisch omgaan met de thuissituatie heeft een dergelijk traject nog meer voordelen. De thuisbehandelaar heeft namelijk ook korte lijntjes naar andere hulpverlening. Mocht je dus in een behandeltraject tegen iets oplopen, waar extra hulp of inzicht bij nodig is, dan kan de deze hulpverlener, daar meestal goed op inspringen d.m.v. doorverwijzing of het geven van extra informatie.

Het rendement van een thuisbehandelingstraject zit hem voor mij in dat het de draagkracht van het hele gezin verhoogt en hiermee de kans wordt verkleind, dat het kind met de psychische problemen, weer (intensief) behandelt moet worden.  Is er geen draagkracht, dan zal het met dit kind waarschijnlijk niet goed gaan, waarna een herhaling van behandeling in het verschiet ligt. Hierdoor kan een negatieve spiraal ontstaan waardoor complete  gezinnen uiteindelijk ontwricht kunnen raken.