Bevestiging en zelfbeeld

Is wat ik doe juist?” “Doe ik het goede?” “Ik ben toch niet gek?

De roep om bevestiging. Waarom is dat? Zijn we niet sterk genoeg om op onszelf te vertrouwen? Hebben we daar iemand anders voor nodig?

Hetzelfde geldt voor de zoektocht door de mens naar lotgenoten. Op zoek naar iemand die hetzelfde als jou heeft meegemaakt. “Wij voelen hetzelfde en staan daarom sterker. Alleen is maar alleen.” Het zijn zo de zinnen die bij mij te binnen schieten. We hebben iemand anders nodig om ons eigen lot te dragen.

Kun je beiden niet zien als een bevestiging van je eigen zwakte en is dit daarom juist niet goed voor jezelf? Zou je juist niet op zoek moeten gaan naar die bevestiging of die lotgenoot? Wat brengt dit ons? Wat hebben we hier uiteindelijk aan?

Ik vond het een mooi onderwerp voor een gesprek. Keek vanmorgen naar die gezellige bende thuis, de kinderen. Regelmatig vragen ze om bevestiging. “Doe ik het goed papa?” Maar op een gegeven moment vinden we dat kinderen meer op hun eigen benen moeten gaan staan. Ze moeten niet meer zo afhankelijk zijn van die bevestiging. Dus bevestigen we hen wat minder. We doen dat om ze voor te bereiden op een zelfstandig leven. Nu is doseren van bevestiging prima zolang je maar niet vergeet dat iedereen, dus ook je kinderen, later in het leven soms wel eens wat bevestiging nodig hebben. Als ouders kun je dan instappen en de diepere aandacht schenken die je volwassen kind op dat moment nodig heeft.

Positieve bevestiging vooral op jonge leeftijd is goed voor de vorming van een positief zelfbeeld. Je voelt dan dat je er mag zijn. Belangrijk is het ook om positief op minder leuke situaties te reageren. Je kind maakt bijvoorbeeld een fout en je zegt “Het geeft niet. Volgende keer lukt het je wel.” Zo kan zelfacceptatie ontstaan. Je voelt dat je er mag zijn met je positieve en negatieve eigenschappen.